Pushkar – kup pan cegłę, mydło i powidło

A ja dalej w Pushkarze. Dziś zapraszam na zakupy. Spacer po bazarze. Tym razem zwykłym, nie na kółkach. Trochę też o dzieciach, mimo, że na pieluszkach się nie znam plus sport i sztuka, coby nieco „wyższej kultury” wpadło. Przegląd radżastańskiej mody męskiej i dwie wycieczki po okolicy.

DSCN3547

Co na indyjskim bazarze znajdziemy? Głównie warzywa, owoce i przyprawy:

DSCN3391

DSCN3525

yyy, trawę?

DSCN3396

DSCN3435

bazar

po prawej: „niewiele ci mogę dać…”

Jest w Pushkarze uliczka, którą nazywają „sweet street”:

DSCN3495

DSCN3497

DSCN3505

dzieciaki2

po prawej: różowy „ludwik” to napój cieszący się tu największym wzięciem

Fatałaszki świecące jak miliony monet i wyposażenie domu:

ulica

DSCN3380

bazar2

DSCN3530

Książki i inne czytadła:

czytelnicy

Jest i sztuka, i przydatne usługi:

ulica2

po lewej: Hindusi mają swojego Kikasso, a co! po prawej: uliczny fryzjer

Jest czas i miejsce na ploteczki:

DSCN3471

Z cyklu „reklama dźwignią handlu”:

DSCN3211

może by tak HORSEL riding?:D

reklama

DSCN3574

genialność! „Jeśli chcesz, znajdziesz mnie”

DSCN3282

za parę lat pojawią się pewnie i polskie znaki na klawiaturze ;)

DSCN3298

jaszczureczka na ścianie hotelu jest najlepszą reklamą – gwarantuje, że w środku nie czai się zbyt dużo robactwa

Wszyscy mają prawo wstępu na bazar, krówska też:

DSCN3519

DSCN3490

choć jeśli pozwolą sobie na zbyt dużo, od razu znajdzie się ktoś, kto przywoła je do porządku – ile podniesionych na krowę rąk tu naliczycie?

Kolorowych kobiecych sari naoglądaliście się w poprzednim poście, ale skoro miała być mowa o ciuszkach- moda męska i dziecięca, voila!

żebraczka

po lewej: młoda żebraczka z rodzeństwem albo może i własnym dzieckiem; po prawej: klasa średnia na pielgrzymce

rodzenstwo

dzieciaki

moda

po prawej: Radżastan turbanami stoi!

męska moda

po lewej: bo każdy modny mężczyzna musi mieć w szafie przynajmniej jedną spódniczkę :P (tak naprawdę to lungi – kawał materiału obwiązywany w pasie)

turbany

Bez nazwy-1

po lewej: kelnerzy w knajpce; po prawej: na ścianie hotelu – swastyka i om

rosjanie

po lewej: reklama  bielizny Playboya w świętym mieście, gdzie nawet alkoholu ani jajek się nie kupi; po prawej: Rosjanie na wycieczce miejscowy dresscode mają gdzieś

MODNA jest też gra w krykieta- w końcu to indyjski sport narodowy:

DSCN3577

Idę sama przez targ i, słysząc ciągłe zaczepki, wspominam dobre, beztroskie czasy podróżowania w męskim towarzystwie. Hitem jest znane mi do tej pory tylko z kawałów:

  • „Hello, my friend, czy my się czasem nie znamy?”
  • „Nie wydaje mi się” (odchodzę)
  • (krzyczy za mną) „W takim razie jesteś tą z moich snów, bo gdzieś Cię już widziałem!”

Haha! Dajcie wy mi wszyscy święty spokój… Jeśli jechać do Indii, to nie w pojedynkę, mówię wam to ja… Z kolei inny zagaduje:

  • „Skąd jesteś?”
  • „Z Polski”
  • „A, to przepraszam”
  • „Dlaczego? :)”
  • „Bo Polacy to nigdy nie chcą rozmawiać…”

Zamurowało mnie… Mam jednak nadzieję, że to kolejny, który pomylił nas z Holendrami.

Na szczęście zjawia się w moim guesthousie grupka Hiszpanów zajaranych jogą i całym tym zdrowym stylem życia. Gadam z nimi częściowo nawet po hiszpańsku – dukam tylko trochę, ale okazuje się, że rozumiem całkiem sporo :) No i jak na Hiszpanów przystało, mija zaledwie pół godziny rozmowy i mówią „koniecznie, ale to koniecznie musisz nas w Andaluzji odwiedzić, my dearest friend, mi querida amiga!”.

Udaję się z jednym z nich na wycieczkę do pobliskiego Ajmeru, czyli kolejnego „jednego z najświętszych”, tym razem muzułmańskich, miast Indii – do meczetu, a właściwie świątyni sufickiej (sufizm to nurt Islamu), którą odwiedza codziennie 125 000 pielgrzymów.

Przy wejściu do niego konfiskują aparaty fotograficzne i inne sprzęty, trzeba także zdjąć buty i zakryć głowę. Zmieniamy imidż. Zawsze noszę przy sobie chustę, tak na wszelki wypadek.

meczet

po lewej: eee, mimo to się wyróżniam?; po prawej: facetom wystarczy mycka

ajmer

można ją zakupić u jednego z licznych sprzedawców na ulicy (po lewej). Po prawej: dziewczynka z Mirindą

Wewnątrz meczetu, oprócz głębokiej studni, do której wrzuca się datki, jest mnóstwo stoisk z biżuterią i kosmetykami, biznes pielgrzymkowy kwitnie. Kupuję sobie kajal w tubce (takie cuś do malowania mocnoczarnych kresek wokół oczu), bo wnioskuję, że kto jak kto, ale Hinduski na makijażu oczu znają się najlepiej. Nie sprawdził się – dobrze, że kosztował tylko 3 złote. Tutaj kobiety używają go także do malowania dzieci, nawet niemowlaków! Ma to je chronić przed złymi duchami… Faktycznie, duchy mogą się takich rozmazanych czarnych ocząt przestraszyć ;)

Z Ajmeru wracam oszołomiona. Po pierwsze dlatego, że już kiedy jadąc tam wsiadamy do autobusu, ledwo się do niego mieścimy, a okazuje się, że do odjazdu jeszcze 10 minut i ludzie tak naprawdę dopiero zaczynają się schodzić. Wchodzą i ściskają nas coraz bardziej, końca nie widać, opcji wydostania się z pojazdu, żeby jednak dopłacić trochę i pojechać rikszą, też nie. 11 km droga przez góry dłuży się przez 40 minut. Taki ścisk przeżyłam pierwszy i (mam nadzieję, że ostatni) raz w życiu. Pot się z czoła leje. Na dworze 40 stopni, okna pozamykane, a jakiś typ za mną korzysta z tłumu i się ociera. Na szczęście Hiszpan, widząc, co się dzieje, reaguje błyskawicznie, zanim ja zdążam cokolwiek powiedzieć – ostro gościa opiernicza. Grrr.

Po drugie, Ajmer to najbrudniejsze i najobrzydliwsze miasto, jakie do tej pory w Indiach widziałam. Po raz pierwszy zetknęłam się z tyloma żebrakami i to z TAK bliska. Wzdłuż głównej ulicy prowadzącej do meczetu, leży cały rząd beznogich, bezrękich kalek, zawodzących żałośnie i wszystkimi sposobami usiłujących zwrócić na siebie uwagę. Podczas podróży m.in. po Kambodży już się na podobne (choć nie na taką skalę) widoki uodporniłam (a przynajmniej tak mi się wydawało), ale jednak to mną wstrząsnęło na tyle, że przez kilka godzin nie mogłam przestać o nich myśleć.

Środkiem innej ulicy płynie ściek, a ja w japonkach kombinuję tylko, jak nie wdepnąć w nic śmierdzącego. Tłumy suną ulicami w każdą stronę i popychają cię, nie pozwalając zatrzymać się na sekundę przy żadnym straganie. Tak zapamiętałam Ajmer i tak właśnie zawsze sobie wyobrażałam typowe indyjskie miasto. Nie żałuję tej wycieczki, choć w przyszłości będę już unikać pchania się w takie miejsca.

DSCN3529

w rikszy – bollywoodzkie gwiazdy mają status zbliżony do  hinduskich bogiń

porządki

po lewej: porządki; po prawej: tak, to SĄ rozbryzgane rzygi na autobusie

moto

po lewej: armia czy nie armia, swastyka być musi!; po prawej: motor-tron należący do norweskich turystów

Po powrocie wybieram się jeszcze na spacer na wzgórze ze świątynią Savitri. Meeeega długie schody, pełno hinduskich turystów, widoki pierwsza klasa:

wzgorze

DSCN3591

DSCN3601

DSCN3605

skakać czy nie skakać? oto jest…

DSCN3608

podłoga w świątyni

DSCN3614

widok na puszkarskie jeziorko z 52 ghatami

DSCN3558

masowo pobudowano tu takie „sztuczne rzeki”. Woda spływa nimi tylko okresowo

DSCN3584

dziewczynki

po prawej: mama tej małej wierzy w odstraszającą złe duchy moc czarnej krechy pod okiem

Kiedy wracam, jeszcze poza miastem zaczepia mnie starszy sklepikarz, parzy mi herbatę i zaprasza na wesele, które się dziś w okolicy odbywa. Nalega, mówiąc, że państwo młodzi ucieszą się na widok białoskórej, ale… kiedy potem szykuję się do wyjścia w hotelowym pokoju, zaczyna grzmieć i lać, zrywa się mocny wiatr, a na dodatek odcina prąd :( Rezygnuję z wyjścia, za to następnego dnia wyruszam na podbój kolejnego radżastańskiego miasta.

Podobne wpisy:

2 komentarzy do posta Pushkar – kup pan cegłę, mydło i powidło

  1. wiola.starczewska napisał(a):

    O, nie, te skórzane torby obok tych pstrokatych puf, genialne, przywieź mi taką jak następnym razem będziesz w Indiach, proszę, proszę!

    • emiwdrodze napisał(a):

      wielbłądzia skóra (be!), ponoć bardzo nietrwałe :P

      Za to taką pufkę sobie do domu przytaszczyłam, kosztowała niecałe 10zł w przeliczeniu!

Przydał Ci się ten wpis? Najlepiej podziękujesz klikając w reklamę :)